Op 30 april 2019 begon onze wereldreis. Mijn vriend en ik reizen over land van Nederland naar Indonesië. Tijdens onze reis houd ik op mijn blog een dagboek bij. Per land vertel ik over onze ervaringen, verassingen en spannende momenten. Zo houd ik voor mezelf bij wat we allemaal meemaken tijdens deze bijzondere reis en kunnen jullie een beetje met ons meereizen. Vandaag aan de beurt: Myanmar.

Jeetje, we zijn ruim tien maanden op reis! Afgezaagd maar waar: wat vliegt de tijd. Na Oud en Nieuw gevierd te hebben in Thailand, startten we het nieuwe jaar in Myanmar. Een bestemming waar ik al erg lang naar uitkeek. Voor wie denkt: Thailand, Myanmar, wat maakt het uit. Het is toch allemaal één pot nat? Vriend(in), je hebt het mis. Kijk alleen al naar de Birmezen zelf. Vrouwen met gouden wangen bijvoorbeeld. Dit is thanaka, een gouden crème dat gebruikt wordt als make-up en bescherming tegen de zon. Die bijzondere verschijning zie je niet overal. Het toerisme in Myanmar is bovendien nog piepjong. In 2010 opende het land haar deuren na een bijna 50-jaar durend streng militair regime. Natuurlijk is Myanmar zich rap aan het ontwikkelen, maar het lijkt in de verre verte nog niet op het toeristische broertje Thailand. Nieuwsgierig geworden? In deze update laat ik je zien wat we allemaal uitspookten in het waanzinnig mooie Myanmar. Dit was één van de mooiste landen tijdens onze lange overlandreis van Nederland naar Indonesië.

Hobbelend van Thailand naar Myanmar

Per minibus reden we van het grensstadje Myawaddy naar onze eerste bestemming in Myanmar: Hpa-An. Vroeger slokte de reis van Myawaddy naar Hpa-An een flink stuk van je dag op. Het duurde acht uur om de afstand van 130 kilometer te overbruggen. De oude weg was smal en had één richting. De ene dag mocht het verkeer naar Hpa-An, de volgende dag mocht het verkeer naar Myawaddy. Gelukkig is dit sinds 2015 verleden tijd, want er wordt gewerkt aan een snelweg. Werk dat begin 2020 nog steeds in uitvoering was. Een deel is nu geasfalteerd, maar een flink stuk bestaat uit een hobbelige zandweg. Gelukkig heb ik altijd wagenziektepilletjes in mijn rugtas voor dit soort momenten. Totale reistijd is wel verbeterd: van acht naar drie uur.

Bus travel in Myamar
Langeafstandsbussen in Myanmar zijn best modern en lijken vaak een thema te hebben. Dit was de knuffelbus.

Gemoedelijk en authentiek Hpa-An

Hpa-An was een perfecte start van onze reis door Myanmar. Het is een klein stadje met een mooie mix van mensen: veel locals, weinig toeristen. Hpa-An ligt in het oosten van Myanmar en is voor veel toeristen net iets te veel uit de slinger. De toeristen die wel de reis naar het oosten maken, komen voor de omgeving. Hpa-An wordt omgeven door rijstvelden, karstbergen en een aantal bijzondere tempels (in grotten en hoog op een rots). Ook wij bezochten een aantal van deze bezienswaardigheden, maar het is vooral het stadje zelf, de locals en de fijne gemoedelijke sfeer die de meeste indruk maakte. Hpa-An voelde absoluut niet toeristisch en dat was een verademing na Thailand.

Hpa An temple on rock
De bijzondere Kyauk Ka Lat Temple op een rots.
Hpa An boat
Op de bootschappenboot!
Hpa An sunset
Zonsondergang bij de Night Market in Hpa-An.
Hpa An Myanmar view mountain
Flink zweten, maar het uitzicht was het waard!

Gratis lift naar de Golden Rock

Vanuit Hpa-An pakten we de bus naar Kyaikto (klinkt meer Japans dan Birmees). Tegen onze verwachting in stopte de bus niet op het busstation, maar ergens langs de weg. Daar stond heel strategisch een mannetje klaar die een lift met een leuk prijskaartje (voor hem) aanbood naar het stadje Kinpun, onze eindbestemming van die dag. We bedankten vriendelijk en begonnen te lopen naar het busstation voor de bus naar Kinpun. We waren nog geen vijf minuten onderweg of er stopte een auto naast ons. De chauffeur, een jongeman uit Yangon, vroeg of we naar Kinpun gingen. Wij zeiden ja, waarop hij ons een gratis lift aanbood. Daar zeiden we natuurlijk geen nee tegen!

Myanmar bus stations
Busstations in Myanmar zijn vaak ook postkantoren.

Eén van de meest bizarre dingen die ik ooit heb gezien

In de auto horen we dat de Yangonees, net als wij, onderweg is naar de Gouden Rots op de Kyaiktiyo berg. Dit is één van de belangrijkste boeddhistische pelgrimsoorden in Myanmar. De rots, knap balancerend op de rand van een heuvel, bevat volgens de oude verhalen een haar van Boeddha. Deze haar is de reden waarom de rots op z’n plek blijft zitten, én de reden waarom hordes Birmezen deze heilige plek willen bezoeken. Bizar maar waar: deze regio heeft meerdere aardbevingen meegemaakt en de Gouden Rots is niet verschoven. Sommige pelgrims, zoals onze barmhartige chauffeur met de naam Aung, gaan zelfs een stap verder en lopen de berg op. Een wandeling van 12 kilometer in de Birmese hitte. Wij kozen voor de volgepropte pick-up trucks en kregen een 30-minuten durende bergrit die niet zou misstaan in een attractiepark.

Op de bergtop was niet alleen de Gouden Rots een bezienswaardigheid, wij waren dat zelf ook. 99% van de bezoekers waren Birmezen vanuit het hele land. Onze blonde haren vielen dus op. De ene selfie na de andere volgde.

Golden Rock Pagode Myanmar Esther en Thieme
Selfie!
Selfies at Golden Rock Myanmar
En nog veel meer selfies met anderen.
De trucks en de ophoging waarop passagiers moeten wachten.

Chaotisch toeterend Yangon

We verruilden het rustige oosten voor de grootste stad van het land: Yangon (vroeger door de Britten Rangoon genoemd). Een chaotische stad met toeterende auto’s, een krioelende mensenmassa, plakkerige hitte en eten op iedere straathoek. Kortom, een typische Aziatische stad. Yangon is niet mijn favoriete stad. Niet dat de stad niets te bieden heeft. We bezochten het oogverblindend mooie Shwedagon tempelcomplex, smikkelden op de Sule Night Market en zagen street art in de verborgen ‘Alley Gardens’. Vroeger waren dit stegen vol gedumpt afval, maar dankzij een lokaal opruiminitiatief zijn het nu speeltuinen voor kinderen. Toch kon de stad ons niet pakken. Iets bezoeken duurde altijd lang, want Yangon is dag en nacht dicht geslipt. Bussen en taxi’s staan vaak vast, lopen is zelfs sneller. Maar dan heb je weer de volgende problemen: gebrek aan oversteekpunten en luchtvervuiling. De eerste dagen was ik constant aan het hoesten.

Yangon Shwedagon temple Myanmar
Zoveel goud te zien bij het Shwedagon Tempelcomplex.
Yangon Trash Art Alleys
Niet zo lang geleden lagen dit soort stegen in Yangon vol met afval.
Yangon Myanmar air quality
Mijn dagelijkse look in Yangon.
Krioelstraatjes van Downtown Yangon.

Rode vlekken op de stoep in Myanmar

Wat ook opviel in Yangon: Birmezen zijn verslaafd aan het kauwen van de ‘betelnut’. Ik durf zelfs te zeggen dat er in dit land meer gekauwd wordt dan gerookt. De kauwpakketjes bestaan uit arecanoot die samen met een witte vloeistof en tabak worden opgerold in een groen blad en in de mondhoek gepropt. Soms wel twee of drie rollen tegelijkertijd, met bolle wangen als gevolg. Het is een eeuwenoud gebruik en is te vergelijken met redbull of koffie: het houdt mensen wakker en alert. Maar het is ook enorm verslavend en niet zonder gevaar. Kauwers hebben een rood gebit, verliezen tanden en hebben een verhoogde kans op mondkanker. Maar het ergste vond ik het spugen. Het kauwen creëert een heleboel rode slijm wat om de paar minuten op straat of uit het autoraampje wordt gespuugd. Stoepen in Myanmar zijn een verzameling van rode vlekken.

Dit soort werkstations zie je op iedere straathoek in Yangon. De kauwpakketjes worden hier gemaakt en verkocht.

Bootje varen op Inle Lake

We waren blij om Yangon te verlaten en frisse lucht op te zoeken in het noorden. Na een 11-uur durende ijskoude busrit (standje vrieskist stond aan) kwamen we aan in Nyaung Shwe, uitvalbasis voor Inle Lake. De temperaturen in Nyaung Shwe schommelden flink: van 26 graden overdag tot 8 graden ’s nachts. De truien konden weer uitgepakt worden. Het stadje voelde erg gemoedelijk. Naast toerisme verdienen veel mensen de kost met vissen, ook al wordt dat steeds moeilijker vanwege de dalende stand vissen in het meer. We regelden een boottocht over Inle Lake via een lokaal restaurantje. De eigenaresse heeft een samenwerking opgezet met lokale vissers uit omliggende dorpen om hen een extra zakcentje te laten verdienen. Wij een leuke boottocht, de beste man (slechts 1 jaar ouder dan wij) extra geld om zijn vijf kinderen een mooi thuis te geven. De boottocht was bovendien erg tof: we zagen de traditionele ‘beenvissers’ aan het werk, vaarden langs drijvende tuinen en een groep zwemmende ossen en liepen langs een bizarre collectie van 1.600 stoepa’s bij de Indein Pagoda. De dagen erna huurden we fietsen en trapten op ons gemakje door de omgeving.  Helaas had ik ook pech: ik werd voor de tweede keer deze reis ziek door voedselvergiftiging, dus bracht weer een dagje in bed door.

Inle Lake Myanmar
Inle Lake Fishermen Myanmar
Traditionele beenvissers. op het meer
Inle Lake Indein Pagode
Overwoekerde stoepa’s bij Indein Pagode.
Inle Lake boat Myanmar
Bootje varen door de drijvende tuinen.
Inle Lake boat trip

Tempelstad Mandalay

Terug naar het stadsleven: dit keer Mandalay, de tweede grootste stad van het land. Stad van de U Bein-brug (de langste houten voetgangersbrug ter wereld) en stad van de eeuwenoude Koningssteden. Helaas komt Mandalay ook niet in onze favorietenlijstje terecht. De stad heeft zeker een aantal mooie bezienswaardigheden, zoals de witte Hsinbyume Pagode. Maar andere bezienswaardigheden stelden ons teleur. Zonsondergang bij de U-Bein-brug was zo’n moment. De mooie foto’s online laten niet de realiteit zien: een stoffige parkeerplaats voor tourbussen naast de brug, overal plastic afval en een file aan toeristen op de brug. Maar hier staan ook weer genoeg mooie momenten tegenover. Zo kreeg ik een spontane rondleiding van een monnik op Mandalay Hill en kon ik al mijn nieuwsgierige vragen kwijt over het monnikenleven kwijt, zoals ‘Ben je monnik voor het leven of mag je ook stoppen als je wil?’.

Mandalay temples Myanmar
Tempels in Mandalay.
Mandalay Ubein Bridge
U Bein-brug in Amarapura, bij Mandalay.
De drommende drukte op de U Bein-brug bij zonsondergang…
De prachtige Hsinbyume Pagode.
Mandalay Inwa life
Locals aan het werk op de rijstvelden bij Inwa, één van de oude Koningssteden.

Opvallend: Rechts rijden en rechts sturen in Myanmar

Nog een bijzonder feitje over Myanmar: in de auto zit het stuur soms links en soms rechts. Wat blijkt: onder Brits bestuur reed iedereen in Myanmar links en zat het stuur rechts. In 1970 besloot Myanmar afscheid te nemen van deze Britse erfenis en beval het volk rechts te gaan rijden. De wetgeving veranderde, maar de sturen niet. Op nieuwe of geimporteerde auto’s na, heeft het overgrote deel van de auto’s het stuur nog steeds aan de rechterkant. Wat best gevaarlijk is, want bij het inhalen heeft de chauffeur geen idee of er iets aankomt. Vaak toeteren ze in de hoop dat de tegenligger het op tijd hoort.

Mandalay tuktuk Myanmar
In de tuktuk zit de chauffeur gelukkig in het midden, dan kan hij alles zien. En ik zit achter de tralies 🙂

Voor het eerst de lucht in: ballonvlucht over Bagan

Het beste hadden we tot het laatste bewaard: de magische tempelvallei van Bagan. Deze oude stad was tussen de elfde en dertiende eeuw de hoofdstad van het Koninkrijk Pagan en telden meer dan 10.000 tempels, pagodes en stoepa’s. Oorlogen en aardbevingen (de laatste nog in 2016) zorgden ervoor dat er nu ‘slechts’ 2.000 exemplaren overeind staan. Als Hollanders besloten we een fiets te huren, de goedkoopste manier om het gebied te verkennen. Drie dagen trapten we over de hobbelige zandpaden om de beste tempels te vinden, met flink wat zadelpijn als gevolg. We zagen de tempels niet alleen vanaf de grond, maar ook vanuit de lucht. Voor het eerst tijdens deze overlandreis gingen we de lucht in. We zweefden tijdens zonsopgang per luchtballon over de tempelvallei. Een magische ervaring die we nooit meer gaan vergeten!

Bagan cycling temples Myanmar
Fietsen door de vallei van Bagan.
Bagan temples Myanmar
Bagan view from air balloon
Uitzicht vanuit de luchtballon.
En een prachtige zonsopgang bij Bagan.

Terug naar Thailand en door naar Maleisië

En dat was het einde van onze reis door het prachtige Myanmar. Een toeristenvisum van 28 dagen vliegt zo voorbij en Myanmar biedt nog veel meer moois. Vanuit Bagan reisden we via Yangon terug naar de grensovergang met Thailand. Mocht je me via social media volgen, dan weet je dat we inmiddels in Maleisië zijn. Daar lees je meer over in de volgende update!

Author

"Don't let your dreams be dreams. Go live your dreams. Go travel", is het motto van Esther. Ze is hopeloos verliefd op al het moois wat deze wereld te bieden heeft. Op Go Live Go Travel combineert ze de liefde voor reizen met haar passie voor schrijven.

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.