Op 30 april 2019 begon onze wereldreis. Mijn vriend en ik reizen over land van Nederland naar Indonesië. Tijdens onze reis houd ik op mijn blog een dagboek bij. Per land vertel ik over onze ervaringen, verassingen en spannende momenten. Zo houd ik voor mezelf bij wat we allemaal meemaken tijdens deze bijzondere reis en kunnen jullie een beetje met ons meereizen. Vandaag aan de beurt: Armenië en Iran.

Oei! De laatste update is alweer een maand geleden. Niet omdat ik er geen zin in had, maar het was nogal een drukke maand. Aan het begin van onze reis wisselden we reisdagen vaak af met een relaxdag. Een dag waarop we even helemaal niets doen. Ik gebruik deze dagen om updates te schrijven. Helaas waren er weinig relaxdagen in de route van Iran naar Oezbekistan. We hebben flink de toerist uitgehangen, want je bent niet iedere dag in zo’n bijzondere regio te vinden. Minder tijd voor het schrijven van updates, maar ik ga de schade inhalen. Vandaag vertel ik jullie over onze tijd in Armenië en Iran.

Buikje rond eten in Armenië

Met de marshrutka (de populaire Sovjet minibus) reden we van Georgië naar Armenië. We hadden eerst twee ruime stoelen achterin bemachtigd, maar deze hebben we moeten afstaan aan twee Kazachen. Het waren mannen van formaat en ze pasten onmogelijk op de voorstoelen. De chauffeur besloot dat de Kazachen achterin moesten en wij, magere Hollanders, moesten voorin naast hem. Ons uitzicht was fantastisch, onze benen vonden de nieuwe zitplaatsen wat minder leuk. Zes uur later kwamen we met verkrampte benen aan in Yerevan, hoofdstad van Armenië.

Yerevan pink city Armenia
Yerevan heeft de bijnaam: de roze stad.

Armenië was voor ons een tussenstop op weg van Georgië naar Iran. Ik weet zeker dat Armenië veel te bieden heeft, maar we moeten nog maar eens een keer terugkomen om het te ontdekken. We waren wel aangenaam verrast door de Armeense keuken. Mijn grote favoriet: de Ghapama Lavash. Gebakken pompoen gevuld met rijst, gedroogde vruchten, noten en kaneel. Zo lekker!

Naast lekker eten hebben we de tijd in Armenië gebruikt voor het boeken van een bus ticket naar Teheran (Iraanse reisbureaus aflopen op zoek naar een goede deal), regelen van accommodaties (mailen van hostels, booking.com werkt niet in Iran) en het installeren van VPN (Facebook en een groot aantal andere websites zijn geblokkeerd in Iran).

Armenia Ghupama dish
Armenia Yerevan art
Gave kunst in Yerevan!

Ontzettend gastvrij Iran

De reis naar Iran was behoorlijk lang: 24 uur in de bus van Yerevan naar Teheran. Dat klinkt zwaar, maar het viel best mee. De Iraanse bussen zijn namelijk best luxe. We zaten in een VIP bus met ruime stoelen en snacks en water. Dat was een stuk beter dan de 24-uur busreis van Warschau naar Kiev. Mijn vriend heeft toen op een halve stoel gezeten, omdat de man naast hem weigerde op te schuiven. 

Om 11 uur ’s ochtends kwamen we aan in het drukke Teheran. Tot onze verassing werden we niet afgezet bij het afgesproken eindpunt (Western Bus Terminal), maar langs een drukke autoweg. Het was 25 minuten lopen naar het metrostation, in 38 graden met bepakking. We kwamen toen direct achter twee dingen: Teheran is heet in de zomer en Teheran is ontzettend groot. Je loopt niet even snel van het ene naar het andere punt.

Tehran Iran street art
Scooters en motors volgen hun eigen verkeersregels in Teheran.

De start van onze Iranreis was dus niet echt soepel, maar daarna kwam alles goed. Iraniërs zijn super nieuwsgierig, gastvrij en vriendelijk. Minstens drie keer per dag hoorden we: ‘Welcome in Iran’ of ‘Where are you from?’. En als één Iraniër iets vraagt, dan staat er al snel een groepje om je heen. Iran voelde direct anders dan alle andere landen die we bezocht hadden. Totaal onvergelijkbaar met buurland Armenië. Tot nu toe hebben we alleen zachte grensovergangen gehad, waarbij de omgeving en de mensen een beetje veranderde. Maar dit keer was het een harde grensovergang: alles was anders.

Yazd Iran Friday Mosque detail
Isfahan square Iran
Kashan Bazaar Iran
Food in Iran
Het eten in Iran is ook niet verkeerd!

Als mensen mij nu vragen wat mijn favoriete land is tot nu toe, dan zeg ik Iran (oké, en Georgië). We brachten drie weken door in Iran en iedere dag hebben we nieuwe mensen ontmoet. De gastvrijheid is next-level in Iran. Locals doen er alles aan om ervoor te zorgen dat jij Iran op een goede manier leert kennen. Verdwalen is niet mogelijk, want er is altijd een Iraniër die je helpt met de weg vinden. Als Iraniërs horen dat je nog geen accommodatie hebt geboekt voor je volgende bestemming, dan bieden ze spontaan een bed aan bij hun thuis of familie. Op deze manier kwamen wij terecht bij een gezin in Kashan. En de gastvrijheid gaat nog veel verder. Eén keer keken we in de metro naar een man met een grote zak rode kersen in z’n hand. Hij zag het, opende de zak en zei dat we mochten proeven. Niet één kersje, maar een volle hand!

Locals in Iran
Vaak op de foto met locals.
Thieme en Esther trein Iran
Treinleven in Iran.
Iran tv interview
Bijzondere ervaring: we zijn geinterviewd door een Iraanse televisiezender!

In drie weken tijd reisden we van Teheran naar Shiraz en bezochten onderweg Kashan, Isfahan en Yazd. Stuk voor stuk fantastische plekken en er is nog veel meer te zien. Wij komen zeker terug in Iran! Alleen kiezen we de volgende keer misschien voor een minder hete reisperiode. 40 graden met hoofddoek en lange broek is toch best pittig.

De route na Iran: Turkmenistan?

In Iran was het ook tijd voor serieuze zaken: een Chinees visum aanvragen. We konden dit niet in Nederland regelen, want je moet na aanvraag binnen drie maanden in het land zijn. Dat redden we niet. Dus gingen we op zoek naar het ‘makkelijkste’ land op onze route om een Chinees visum aan te vragen en dat was Iran. Je moet flink wat papierwerk voorbereiden, waaronder een brief van de Nederlandse ambassade waarin ze aangeven geen bezwaar te hebben tegen ons bezoek aan China. Maar het is gelukt: we hebben ons Chinees visum!

Spontaan besloten we ook voor een tweede visum te gaan: een transitvisum voor Turkmenistan. We hadden eerst bedacht om van Azerbeidzjan naar Kazachstan te varen met een vrachtschip, totdat we hoorden dat er geen vertrekschema bestaat. Het schip komt wanneer het komt. Ineens klonk de route via Turkmenistan en Oezbekistan een stuk aantrekkelijker. Bovendien zijn de kansen voor het krijgen van een Turkmeens transitvisum sinds 2018 verbeterd. We besloten een gok te wagen en met succes: we kregen een transitvisum!

Je leest meer over onze avonturen in Turkmenistan en Oezbekistan in de volgende update!

Author

"Don't let your dreams be dreams. Go live your dreams. Go travel", is het motto van Esther. Ze is hopeloos verliefd op al het moois wat deze wereld te bieden heeft. Op Go Live Go Travel combineert ze de liefde voor reizen met haar passie voor schrijven.

Write A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.